தி பாரடைஸ்: விமர்சனம்

தி பாரடைஸ்: விமர்சனம்

1980-களின் செகந்திராபாத் வீதிகளில் அனிருத்தின் வெறித்தனமான பிஜிஎம் அதிர, அநீதியை எதிர்த்து ஒரு எளியவன் வீறிட்டு எழும் காட்சியை விவரிக்கும்போதே உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கிறது. அந்த அட்ரினலின் ரஷ்ஷை திரையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான சினிமா விருந்தாகவே படைத்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

‘தசரா’வின் பிரம்மாண்ட வெற்றிக்குப் பிறகு ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா – நானி காம்பினேஷன் மீண்டும் இணைந்திருக்கும் இந்த ‘தி பாரடைஸ்’, வழக்கமான மசாலா படங்களின் பாதையிலிருந்து விலகி, சமூகம் ஒதுக்கி வைத்த மனிதர்களின் நியாயமான குரலாக ஒலித்திருக்கிறது.

திரையுலகில் மறைந்த சான்றோர்களுக்கும், தெலங்கானா மக்களின் உணர்ச்சிகரமான கவிஞர் ‘கட்டர்’ கும்மாடி விட்டல் ராவுக்கும் தொடக்கத்திலேயே வணக்கம் செலுத்தி, தன் சொந்த மண்ணின் பாரம்பரியத்திற்கு மரியாதை செய்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

கதைச் சுருக்கம்:
80-களின் காலகட்டத்தில் செகந்திராபாத் பாரடைஸ் பகுதியில் வசிக்கும் ‘சவாரி’ பழங்குடி இன மக்களின் இருப்பு, அடையாளம் மற்றும் வாக்குரிமைக்கான உரிமைப் போராட்டம்… அவர்களின் வாழ்வை நசுக்கத் துடிக்கும் ஆதிக்க சக்தி ஷிகான்ஜா மாலிக்கை (மோகன் பாபு) எதிர்த்து, நாயகன் ஜாடல் (நானி) நடத்தும் கிளர்ச்சிதான் இந்த ‘தி பாரடைஸ்’.

படத்தின் சிறப்பம்சங்கள்:

அட்டகாசமான கள அமைப்பு: 80-களின் செகந்திராபாத் நகரத்தை அப்படியே நமது கண்முன்னே மறு உருவாக்கம் செய்திருக்கிறார்கள். பாரடைஸ் பிரியாணி, லிபர்ட்டி கஃபே போன்ற அந்தக்கால அடையாளங்களோடு, சி.எச். சாயின் லென்ஸ் வழியே பிறந்துள்ள இருண்ட அழகியல் படத்திற்குத் தனி கம்பீரத்தைத் தருகிறது.

நானியின் அசுரத்தனமான நடிப்பு: தனது வழக்கமான பக்கத்து வீட்டுப் பையன் இமேஜைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, முரட்டுத்தனமான உடலமைப்போடு ஜாடலாகவே உருகியிருக்கிறார் நானி. ‘ஆயா ஷேர்’ பாடலிலும், இன்டர்வெல் பிளாக்கிலும் திரையரங்கை ஆட்டிப்படைக்கிறார்.

மிரட்டும் மோகன் பாபு: வில்லனாக வரும் மோகன் பாபுவின் கொடூரமான முகமும், ராகவ் ஜூயலின் மாடர்ன் நடிப்பும் கதைக்குத் தேவையான அழுத்தத்தைக் கூட்டுகின்றன.

கதாபாத்திரங்களின் தேர்வு: சொனாலி குல்கர்னி தனது அனுபவப்பூர்வமான நடிப்பால் காட்சிகளைக் கனமாக்குகிறார். காயடு லோஹர், சம்பூர்ணேஷ் பாபு, ஈஸ்வரி ராவ் என எல்லோருமே கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களுக்கு நியாயம் செய்திருக்கிறார்கள்.

அனிருத்தின் இசை அசுரம்: பாடல்களிலும் பின்னணி இசையிலும் அனிருத் காட்டியிருக்கும் வெறித்தனம், உணர்ச்சிப்பூர்வமான தருணங்களுக்கு உயிரூட்டிப் பார்வையாளர்களைக் கட்டிப்போடுகிறது.

வழக்கமான கமர்ஷியல் ஃபார்முலாவைப் பின்பற்றாமல், சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மக்களின் சுயமரியாதையையும் வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தையும் பிரம்மாண்டமான கேன்வாஸில் பேசத் துணிந்ததற்காகவே இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலாவைப் பாராட்டலாம்.

சுதந்திர இந்தியாவில் தன் மக்களும் கண்ணியத்தோடு வாழ வேண்டும் என்ற எளியவனின் கனவுக்கும், சுயநல அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையே நடக்கும் இந்த தர்ம யுத்தம் — தெலுங்குத் திரையுலகில் ஒரு அட்டகாசமான அனுபவம்!