‘டைட்டானிக்’ _ விமர்சனம்
பல ஆண்டு காலமாக திரையரங்க வாசம் காணாமல் முடங்கிக் கிடந்த இயக்குனர் எம். ஜனகிராமனின் படைப்பு, ஒருவழியாக இப்போது ரசிகர்களின் பார்வைக்கு விருந்தாகியுள்ளது.
காலத்தின் தூசு தட்டி வெளிவந்திருக்கும் இந்தக் காதல் கலாட்டா, பழைய நினைவுகளின் வாசனையோடு நம்மை ஓர் உற்சாகப் பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
சென்னையிலிருந்து பெங்களூரு நோக்கி செல்லும் ரயில் பெட்டிக்குள்தான் மொத்த கலாட்டாவும் அரங்கேறுகிறது. மணக்கோலம் பூணத் தயாராக இருக்கும் சந்துரு, மண்ணின் மணம் மாறாத கிராமத்து இளைஞன் பூமிநாதன், காதலியுடனான ஈகோ யுத்தத்தால் பிரிந்து தவிக்கும் சூர்யா என மூன்று வெவ்வேறு துருவங்கள் ஒரே பயணத்தில் கைகோர்க்கிறார்கள்.
தங்களது பழைய காதல் பக்கங்களையும், அதில் சந்தித்த சறுக்கல்களையும் இவர்கள் பகிர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது, அந்த ரயில் பெட்டியே ஒரு சுவாரசியமான கதைக்களமாக மாறிவிடுகிறது.
எளிய நடுத்தர வர்க்கத்து மனிதர்களின் அன்றாட உணர்வுகளையும், அவர்களின் காதல் தவிப்புகளையும் மையப்படுத்திய விதம் பாராட்டத்தக்கது.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே செதுக்கப்பட்ட கதை என்பதால், அன்றைய தலைமுறை இளைஞர்களின் மனவோட்டத்தையும் துடிப்பையும் அச்சு அசலாகப் பிரதிபலிக்கிறது திரைக்கதை.
நடிப்புப் பட்டாளத்தைப் பொறுத்தவரை ஆனந்தி தனது இயல்பான பாவனைகளால் காட்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார்.
கலையரசனும், காளி வெங்கட்டும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களில் கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போயிருக்கிறார்கள். நிவாஸ் கே. பிரசன்னாவின் துள்ளலான மற்றும் இதமான இசைக்கோர்ப்பு, பயணத்தின் களைப்பு தெரியாமல் நம்மைத் தாலாட்டுகிறது.
பாலுவின் வண்ணமயமான ஒளிப்பதிவு ரயில் ஜன்னல் வழியே விரியும் காட்சிகளைக் கவிதையாக்க, ராதாகிருஷ்ணன் தனபாலின் கத்தரி கதை ஓட்டத்திற்கு வேகம் கூட்டியிருக்கிறது.
ஆனால், மூன்று கிளைக் கதைகளையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் இணைக்கும் இடத்தில் திரைக்கதை சற்றுத் தடுமாறுகிறது.
காளி வெங்கட்டைப் பள்ளிச் சிறுவனாகத் திரையில் பார்ப்பது ஒட்டாமல் துறுத்திக்கொண்டு நிற்கிறது.
சிரிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் எழுதப்பட்ட பல நகைச்சுவை வசனங்கள், இலக்கை எட்டாமலேயே பாதியில் சுருண்டு விழுகின்றன.
கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான போக்கிற்கு மாறாக, திடீரெனப் பாடம் எடுப்பது போல நீளும் அறிவுரை வசனங்களும், எளிதில் கணித்துவிடக்கூடிய இறுதிக்கட்டக் காட்சிகளும் சுவாரசியத்திற்குத் தடைக்கல்லாக அமைந்துள்ளன.
வன்முறை, ரத்தக் களரி என எந்தவித இரைச்சலும் இல்லாமல், மனதுக்கு இதமான ஒரு சினிமாவைக் கொடுக்க நினைத்த படக்குழுவின் எண்ணம் வரவேற்கத்தக்கது.
தயாரிப்பு நேர்த்தியிலும் காட்சிகளைக் கோர்த்த விதத்திலும் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியிருந்தால், இந்தப் படைப்பு காலத்தை வென்ற காவியமாக மாறியிருக்கும்.
மொத்தத்தில், இனிமையான பாடல்களுக்காகவும், ரயில் பயணத்தின் கலகலப்பான தருணங்களுக்காகவும் இந்தப் படத்திற்கு ஒரு டிக்கெட் எடுக்கலாம்.
ஆனால், முழுமையான திருப்தி என்ற இலக்கை எட்டுவதற்கு முன்பே இந்தக் காதல் ரயில் சற்றே வேகம் குறைந்து நின்றுவிடுகிறது.
